Chris Vanderschaeghe (°1970 GENT)

 

Dat de televisie een enorme impact heeft, staat buiten kijf. We leiden van langsom meer Een virtueel soort leven waarin we onze buren niet meer of nauwelijks kennen en hoe we Me elkaar om zouden kunnen of moeten gaan, die wijsheid halen we uit…soaps.

 

Het medium heeft inmiddels ook zij plaats in het wereldje van beeldende kunsten opgeëist : Tal van kunstenaars maken vandaag niet alleengebruik van foto’s, maar zien in film – en Tv-beelden interessant materiaal. Het zorgt er bovendien merkwaardigerwijs voor dat kunstenaars op die manier – hoewel ze het gros van hun tijd in het atelier aan de slag zijn – Toch deel hebben aan het maatschappelijke debat.

 

Een schilderij creeërt een bijkomende dimensie : de kunstenaar eigent zich een beeld toe dat Naarmate het met verf gerealiseerd wordt alsnog een geheel eigen identiteit krijgt. Dat gebeurt ook met het werk van de in Gent geboren (1970) Chris Vanderschaeghe. Hij , die in Het landelijke Snaaskerke omzeggens zonder televisie is opgegroeid, legde zich vorige zomer De discipline op om een jaar lang dagelijks televisie te kijken.

 

Elke avond verlaat hij zo rond de klok van tienen het atelier, om voor die vermaledijde beeldbuis plaats te nemen. Wat hem beeldend intrigeert, fotografeert hij. Hij zet de beelden niet stil en beroept zich bewust alleen op het snel gevatte en uiteraard wazige beeld dat de aanzet zal zijn tot een schilderij. Ook het scherm zelf is op het doek te zien, ook de datum en het uur waarop het beeld is ‘geflitst’ wordt vermeld. Voort zondert hij de protagonisten af , zodat de kijker zelf nog kan Aanvullen.Hij gaf deze reeks de logische naam “tv-diary”.

 

Het is een manier van schilderen die vandaag veel bijval geniet : met dunne , vage verfhalen wordt een beeld gereconstrueerd dat appelleert aan het collectief geheugen en dat je als kijker Wil plaatsen en completeren. Merkwaardig in deze reeks is voorts bijwijlen de aanwezigheid van een soort licht, dat spanning suggereert.

 

Wat ons nog frappeerde, was een reeks schilderijen die wellicht net voor de T.V.diary reeks was geschilderd en waarbij de kunstenaar zich wellicht op beelden uit kranten heeft gebaseerd. Het werk ‘Just a bad day’ bijvoorbeeld. Het schilderij stelt een corpulente , stevige, maar toch hulpeloze man voor. Eén oog dichtgeslagen. De titel suggeert een beetje cynisch ( maar zo is het!) dat de man pech heeft gehad. Het is bij nader inzien een chauffeur die door een bende jongeren in Antwerpen in elkaar is geslagen.

 

Onwillekeurig echter roept het schiderij ook het beeld op van een samenleving waarbij tal van mensen aan obesitas lijden. Ook deze problematiek is erg actueel. Het schilderij heeft meerdere inhoudelijke lagen, ‘Just a flemish boy’ is ook zo’n beklijvend werk en bewijst hoe sterk beelden ons conditioneren.

 

Tot voor een paar jaar was Chris Vanderschaeghe nog in hoofdzaak met keramiek bezig. Hij maakte soorten cocons waarin “vormen” geprangd zaten. Het werk symboliseerde de manier waarop mensen zich (laten) opsluiten in vele kleine wereldjes. Het blijft hem verbazen en bepaalt de inhoud van zijn plastische bezigheid.

 

Johan Debruyne (2008)